Niniejsza praca nie pretenduje do miana analizy ekonomicznej spadku światowego PKB (Produktu Krajowego Brutto) w wyniku pandemii COVID-19, ale raczej problematyzacji etycznej, którą pandemia roku 2020 zmusza do zastanowienia się nad tym, co kryje się za tym wskaźnikiem ekonomicznym. COVID-19 nie tylko konfiguruje chorobę zakaźną, która zagraża życiu, ale także obnaża, byc może w sposób nigdy wcześniej nie widziany, co wyklucza system organizacji spolecznej, który podporządkowuje życie (Bio/Zoe) formalnemu kryterium matematycznemu (PKB), gdy hegemoniczna teoria ekonomiczna (neoliberalna i kapitalistyczna) krajów centralnych nakazuje wszystkim krajom peryferyjnym bezkrytycznie stosowac się do kolonizacyjnego dogmatu "produkuj albo giń". W ten sposób ustala się, że jedynym wartościowym czasem jest czas produktywny. Jednak w obliczu kryzysu wywolanego przez pandemię roku 2020, czas staje się mniej produktywny i sytuacja ta byc może stanowi dydaktyczną okazję do dekolonizacji PKB, z polytemporalności (Morin, 2004), gdzie czas bezproduktywny jest również cenny.